دارندگان ایده های استارتاپی معمولا به دنبال شتاب دهنده ها یا مراکز رشد (انکوباتور) هستند. اصطلاح “شتاب دهنده” (Accelerator) و “مرکز رشد” (incubator) معمولا یکسان قلمداد می شوند اما حقیقت امر آن است که چند تمایز اساسی میان این دو وجود دارد که افرادی که قصد دارند برای اولین بار فعالیت استارتاپی خود را آغاز کنند، باید از آن ها آگاه باشند.

شتاب دهنده ها و مراکز رشد، هر دو فرصت های بسیار مناسبی را در اختیار کارآفرینان قرار می دهند. موسسین برای رشد سریع کمک هایی را دریافت می کنند و همچنین به آن ها راهنمایی هایی ارائه می شود تا بتوانند نظر شرکت های برتر سرمایه گذاری را جذب کنند. در ادامه علاوه بر تشریح شرایط دریافت ویزای استارتاپ کانادا، در رابطه با مراکز رشد و همچنین شتاب دهنده ها توضیحاتی را ارائه خواهیم کرد. در صورت تمایل به کسب اطلاعات بیشتر در رابطه با شروع یک استارتاپ و نحوه ورود به کانادا از این طریق، توصیه می کنیم تا حتما با مشاورین ما در ارتباط باشید.

ویزای استارتاپ کانادا

دولت کانادا ویزاهای متنوعی را ارائه کرده است که یکی از انواع آن، ویزای استارتاپ است. این ویزا در اختیار افرادی قرار خواهد گرفت که قصد ایجاد یک بیزینس در کانادا را داشته باشند. این بیزینس باید بتواند برای شهروندان کانادایی شغل ایجاد کند، خلاقانه باشد و در مقیاس های جهانی قابلیت رقابت را داشته باشد. البته در رابطه با مقیاس رقابت جهانی استثنائاتی وجود دارد و در صورتی که آینده تجارت نیز روشن ارزیابی شود، قابلیت دسترسی به ویزا همچنان وجود خواهد داشت.

در این مرحله فرد متقاضی باید اثبات کند که باید تسلط به زبان در سطح CLB 5 را داشته باشد و همچنین توانسته باشد نامه های حمایتی از برنامه خود را از سازمان های تایید شده بدست آورد. پس از عبور از این مراحل در اختیار داشتن سرمایه کافی برای اقامت در کانادا نیز شرط دیگری برای دریافت این ویزا است.

معرفی اهداف شتاب دهنده ها و مراکز رشد

نکته اولی که به آن اشاره خواهیم کرد، اهداف اصلی این دو برنامه است. شتاب دهند ها، رشد یک شرکت موجود را امکان پذیر می کنند و این این در حالی است که مراکز رشد، ایده های در هم گسیخته را رشد می دهند به این امید که یک مدل تجاری و شرکت شکل گیرد. بنابر این، شتاب دهنده ها بر روی پیمایش یک تجارت تمرکز دارند و این در حالی است که مراکز رشد اغلب به ایده های نوآورانه متمرکز هستند.

در حالی که هر دو برنامه در استارتاپ های دره سیلیکون (Silicon Valley) رواج یافته بودند اما در حال حاضر در سراسر جهان رواج پیدا کرده اند. در حالی که بسیاری از افراد بر این باور هستند که این برنامه ها تنها برای استارتاپ های فنی می تواند کاربرد داشته باشد، اما آن ها دامنه وسیعی از شرکت ها را در زمینه های مختلف می پذیرند.

معرفی شتاب دهنده ها در برنامه استارتاپ

یکی از تفاوت های اصلی شتاب دهنده ها و مراکز رشد در ساختار برنامه های آن ها است. برنامه های شتاب دهنده معمولا دارای یک بازه زمانی مشخص هستند که در آن شرکت ها برای چند هفته یا چند ماه برای شکل دهی به تجارت خود و جلو گیری از مشکلاتی که در آینده ایجاد خواهد شد، با گروهی از از مربیان  و مشاوران کار می کنند. شرکت هایی مانند YCombinator، Techstars و Brandery از جمله مشهور ترین شتاب دهنده ها در جهان هستند.

برای کار با شتاب دهنده ها یک پروسه درخواست وجود دارد اما برنامه های برتر معمولا قابلیت انتخاب بالایی دارند. Y Combinator در حدود 2% از درخواست هایی که دریافت می کند را مورد پذیرش قرار می دهد و Techstars نیز معمولا از میان 1000 برنامه دریافتی خود تنها 10 مورد را انتخاب می کند.

به طور معمول به شرکت های تقریبا تازه تاسیس شده سرمایه اندکی اهدا می شود اما دسترسی آن ها به گروه بزرگی از مشاوران و مربیان بسیار ساده خواهد بود. شبکه مربیان متشکل از مدیران استارتاپ، سرمایه گذارن ریسک پذیر، متخصصان صنعت و سایر سرمایه گذاران است که اغلب بزرگ ترین ارزش برای شرکت ها هستند. شبکه مربیان نیز معمولا کوچک نیست به طوری که TechStars صدها مربی در برنامه خود دارد.

به زبان ساده می توان گفت شتاب دهنده ها، به شرکت های در حال توسعه مشاوره هایی ارائه می دهند و سرمایه گذاری ها و پشتیبانی های لازم در اختیار آن ها قرار می دهند تا بتوانند به کسب و کارهای پایدار و خودکفا تبدیل شوند. در حقیقت شرکت هایی که از شتاب دهنده ها استفاده می کنند، شرکت های استارتاپی هستند که دوران اولیه خود را پشت سر گذاشته اند و وارد دوره نوجوانی شده اند. در حقیقت این شرکت ها می توانند روی پای خود بایستند اما برای قدرت گرفتن نیاز به راهنمایی و حمایت بیرونی دارند. شرکت هایی که توسعه کافی نیافته اند و آماده استفاده از شتاب دهنده ها نیستند، می توانند از مراکز رشد و حمایت آن ها استفاده کنند.

شتاب دهنده ها تنها وظیفه ارائه مشاوره یا سرمایه گذاری را ارائه نمی کنند بلکه امکان دسترسی به منابع فنی و همچنین فضای دفتری مشترک را نیز فراهم می کنند. همچنین شتاب دهنده ها، شرکت های مشابه را نیز به یک دیگر متصل می کنند تا امکان تبادل تجربیات میان طرفین بوجود بیاید.

انواع برنامه های شتاب دهنده برای استارتاپ ها

به طور کلی، شتاب دهنده های تجاری دارای دو نوع اصلی هستند:

  • نوع اول، برنامه های بذر (Seed Programs) است که 2 تا 4 ماه زمان می برد و بر روی استارتاپ هایی تمرکز دارد که تجربه کم تری دارند. در این برنامه پایه های تجارت آن ها قبل از ارائه شدن به سرمایه گذاران را می سازند.
  • برنامه نوع دوم معمولا تا 6 ماه به طول می انجامد و بیش تر بر روی شرکت هایی تمرکز دارد که از تاریخ افتتاح آن ها زمان بیش تری سپری شده است. در این برنامه شرکت ها به دامنه وسیعی از حامیان و فرصت ها متصل می شوند.

شتاب دهنده ها معمولا بر اساس بخش یا منطقه تقسیم بندی می شوند. برخی از نمونه های کانادایی شامل موارد زیر است:

  • مرکز شتاب دهی نوآوری منابع طبیعی کانادا در اتاوا در اونتاریو که در بخش های مختلفی شرکت های تازه تاسیس و نوظهور را حمایت می کند. این مرکز، یک شتاب دهنده از نوع اول است.
  • مرکز نوآوری تکنولوژی اینواکراپ در دارتموث در نوا اسکوشیا که شرکت های جوان فعال در زمینه تکنولوژی را به یکدیگر متصل می کند تا از یک شبکه کلی حمایت کند.

فاندرفیوئل در مونترال کبک که مشاوره ها و مربی های ساختار یافته و غیر ساختار یافته را در کنار حمایت های مالی 4 ماهه ارائه می کند.

معرفی مرکز رشد یا انکوباتور در برنامه استارتاپ

یک مرکز رشد تجاری برنامه ای است که به شرکت های بسیار نوپا دسترسی به سرمایه گذاران، مربی ها و سایر حمایت ها را ارائه می دهد تا امکان به بار نشستن ایده ها و همچنین تاسیس شرکت برای آن ها فراهم شود. شرکت هایی که از مراکز رشد استفاده می کنند، استارتاپ هایی هستند که در مرحله “کودکی” قرار دارند و این بدان معناست که نوپا هستند. در حقیقت می توان گفت که این شرکت ها به تازگی شروع به کار کرده اند و در حال تعریف مدل های عملیاتی و اهداف خود هستند. تجارت هایی که این مرحله را پشت سر گذاشته اند باید به جای استفاده از مرکز رشد، از شتاب دهنده ها برای پشتیبانی از فعالیت خود استفاده کنند.

معرفی مرکز رشد یا انکوباتور در برنامه استارتاپ

اگر یک شتاب دهنده را مانند یک گلخانه در نظر بگیریم که گیاهان جوان در آن رشد می کنند، انکوباتورها بذر های با کیفیت را با بهترین خاک ممکن همراه می کنند تا بهترین حالت رشد صورت بگیرد. برخی از مراکز رشد، دارای فرایند درخواست هستند اما برخی دیگر فقط با شرکت ها و ایده هایی کار می کنند که از طریق شرکای قابل اعتماد به آن ها وصل شده باشند.

بسته به طرف حمایت کننده، مرکز رشد ممکن است بر روی یک بازار خاص متمرکز باشد. برای مثال یک انکوباتور که توسط یک بیمارستان حمایت می شود، ممکن است فقط به دنبال استارتاپ هایی باشد که در حوزه تکنولوژی بهداشت و سلامت فعالیت می کنند.

در بسیاری از مواقع، استارتاپ هایی که توسط مرکز رشد پذیرفته می شوند به یک نقطه جغرافیایی خاص منتقل می شوند تا با سایر شرکت های فعال در آن مرکز رشد فعالیت مشترک داشته باشند. در مرکز رشد، یک شرکت ایده های خود را اصلاح می کند و برنامه تجاری خود را بازسازی می کند. مشارکت در برنامه های مراکز رشد از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است و یک تجربه بسیار مناسب به شمار می رود. در شتاب دهنده اما ممکن است فضای کار مشترک باشد اما اکثر آن ها فضاهای اداری کاملا خصوصی را در اختیار شرکت ها قرار می دهند یا این که خود شرکت ها رفته رفته فضای کار خود را جدا می کنند.

علاوه بر آموزش و همچنین فرصت های سرمایه گذاری، یک مرکز رشد تجاری، به شرکت های جوان دسترسی به منابع تدارکاتی و فنی و همچنین فضای دفتری مشترک را ارائه می دهند. از آن جایی که هر شرکت با سرعت خود پیشرفت می کند، یک برنامه انکوباتور می تواند برای یک بازه زمانی طولانی فعال باشد. پس این برنامه می تواند از چند ماه تا چند سال طول بکشد. در هر صورت، هدف اصلی آن است که به استارتاپ ها ابزار و دانش مورد نیاز آن ها برای بدست آوردن استقلال کامل شرکت داده شود.

برخی از انکوباتور ها به عنوان سازمان های غیر انتفاعی فعالیت می کنند و ارائه خدمات آن ها جنبه مادی ندارد و این در حالی است که برخی از آن ها در ازای ارائه خدمات خود، درخواست هایی ارائه می دهند که به سود مستقیم آن ها بستگی دارد. این پیشنهاد ممکن است حتی در ازای در اختیار گرفتن سهام مالکیت بر شرکت باشد. برخی از اینکوباتور های فعال در کشور کانادا عبارتند از:

  • Flightpath در شهر ادمنتون در آلبرتا که تمرکز خود را بر روی استارتاپ های مرتبط با حوزه نرم افزار و رسانه های دیجیتال قرار داده است.
  • مرکز تجاری سازی نوآوری های تحقیقاتی در میسیساگا در انتاریو که دامنه وسیعی از استارتاپ های تکنولوژی را مورد حمایت قرار می دهد.
  • Velocity در دانشگاه واترلو در انتاریو که از شرکت هایی که توسط دانشجویان این دانشگاه راه اندازی شده اند حمایت می کند.

استارتاپ ها می توانند مسیر مهاجرت افراد به کشور کانادا را هموار سازند اما هر استارتاپ نیازمند حمایت های مالی و علمی است. شرکت هایی که هنوز تاسیس نشده اند می توانند با دریافت حمایت از مراکز رشد، ایده خود را گسترش دهند و بتوانند پایه های تجارت خود را محکم بنا نهند. از طرف دیگر، شرکت هایی که مرحله اولیه را پشت سر گذاشته اند، به حمایت شتاب دهنده ها نیاز خواهند داشت. شتاب دهنده ها می توانند شرکت ها را به یکدیگر ارتباط دهند تا بتوانند از تجربیات بوجود آمده استفاده کنند. از طرفی شتاب دهنده ها حمایت های مالی را نیز فراهم می کنند. با این وجود در برخی از مواقع، در ازای دریافت این حمایت ها، فرد باید بخشی از سهام شرکت خود یا امکانات دیگر را در اختیار قرار دهند. در صورت تمایل به کسب اطلاعات بیش تر در خصوص مهاجرت به کانادا به خصوص از طریق استارتاپ، می توانید با ما در تماس باشید.

لیست سازمان های تعیین شده برای ویزای استارتاپ

برای درخواست برنامه استارتاپ ویزا ، ایده بیزینسی یا سرمایه گذاری تجاری شما باید از حمایت یک یا چند سازمان تعیین شده در لیست زیر برخوردار باشد :

سازمان های تعیین شده در واقع گروه های تجاری هستند که برای سرمایه گذاری یا حمایت از استارتاپ های ممکن از طریق برنامه ویزای استارتاپ تأیید می شوند.

سازمان ها انتخاب می کنند که کدام پیشنهاد تجاری را بررسی کنند. هر سازمان معیار های خاص خود را برای دریافت پیشنهادات و ارزیابی آنها دارد. به عنوان مثال ، ممکن است از شما بخواهند که مفهوم بیزینس خود را شخصاً توضیح دهید یا یک بیزینس پلن دقیق برای آنها ارسال کنید.

اگر سازمانی تصمیم به بررسی ایده بیزینسی شما بگیرد ، پتانسیل پیشنهاد شما و موفقیت یا عدم موفقیت آن را ارزیابی می کند.

اگر سازمانی تصمیم بگیرد از ایده بیزینسی شما پشتیبانی کند ، یک نامه پشتیبانی برایتان می فرستد .

Angel investor groups

شما باید با یک یا چند سرمایه گذار که به گروه های زیر متصل هستند به توافق برسید تا حداقل 75000 دلار برای بیزینس تان سرمایه گذاری کنند :